Onibaba(Demon Woman) زن شیطانی

کناتو شیندو _ 1964  

 

ONIBABA%20fotobusta_small.jpgتماشای یک فیلم فم فتال (زن مرگبار) کلاسیک شرقی به کارگردانی شیندو بیش از اینکه یاد آور فیلم های فم فتال معمول باشد میراث دار سینمای اکسپرسیونیستی در ترکیب با سنتهای ژاپنی است. یک فیلم سیاه و سفید با نورپردازی و فیلمبرداری منحصربفرد در بوته زاری ناکجاآبادی با نماهایی متنوع اما ثابت که بیشتر سینمای یاسوجیرو اوزو را به یاد می آورد.

فیلم داستان دو زن در یک بوته زار کنار رودخانه است که با کشتن سربازن فراری در این ناکجاآباد که به نوعی ته خط محسوب می شود و فروش اسلحه آنها روزگار می گذرانند و جسدها را داخل یک گودال می اندازند. تا اینکه سرو کله یک مرد از داخل رودخانه پیدا می شود. این مرد دوست شوهر زن جوان و پسر زن میانسال است و به آنها می گوید که پسر زن در جنگ مرده است.

با ادامه روند فیلم و نمودهای جنسی فراوان , مرد به زن جوان پیشنهاد رابطه جنسی را می دهد و زن نیز می پذیرد.اما زن میانسال به هر دلیلی راضی به رابطه این دو نیست.او که از تنها ماندن می ترسد و نوعی حسادت هم پیدا کرده زن جوان را از دیوی که به سراغ گنهکاران می رود می ترساند.

ONIBABA1_small.jpgتا اینکه یک شب که زن جوان مشغول عشقبازی است یک فرمانده جنگی با ماسکی بر چهره به سراغ زن میانسال می آید تا مسیر را به او نشان دهد.زن برای انتقام , او را به داخل گودال رهنمون شده و ماسک او را بر می دارد و با این ماسک شروع به ترساندن زن جوان می کند.تا اینکه سرانجام خود تبدیل به دیو می شود و به درون گودال سرنگون می شود.

کارگردانی خوب فیلم در نمایش نیزاری که همچون شعله های آتش گناهان است و در ضمن جنبه ای اروتیک دارد و حفره میان این علفزار و صحنه های تعقیب و گریز و نیز مقایسه بدن دو زن که در کنار هم خوابیده اند و نماهای از بالا در دل این بیشه تخت در کنار یک درام روانشناختی قوی یک اثر فرمی داستانگوی قوی را ایجاد کرده که سرشار از نمادهای مختلف است.در کنار اینها ,ایجاز در خلق داستان و پرهیز از دیالوگ گویی فیلم و زبان تصویری گویای آن ,بار دیگر یاد آور می شود که مدیوم سینما زبان مشترکی است که فرقی نمی کند چه کسی ۀن را ساخته و به راحتی ارتباط برقرار می کند به شرطی که کارگردان این زبان را خوب بلد باشد.

onibaba_2_250.jpg

 

unbearable2.jpgپس از مدت ها یک بار دیگر فیلم «بار هستی » اثر فلیپ کافمن را دیدم.گذشته از فیلمنامه سطحی اثر که نام ژان کلود کاریر و فلیپ کافمن را یدک می کشد و کمتر نشانی از اثر به یاد ماندنی میلان کوندرا دارد و حتی از تصویری ترین فضاهای داستان نیز نتوانسته استفاده سینمایی مناسب بکند(برای نمونه سکانس استخر که در کتاب توماژ در بالا با یک کلاه و تفنگ ایستاده و زن ها را مجبور به دویدن دور استخر می کند و هر کس را که خسته شود کشته و به داخل استخر می اندازد اما در فیلم فقط توماژ را در خیال ترزا در حال تمرین دادن زنان عریان می بینیم.) و کلا بیشتر به جنبه های اروتیک اثر پرداخته اما اشاره های گذرای خوبی هم دارد.در یک سکانس , سابینا در جمعی از مبارزان خارج از کشور به کسی که در حال سخنرانی است می گوید :« برای کسی که خارج از کشور است خیلی راحت است که به مردم بگوید مبارزه کنید!» و این در حالی است که در داخل کشور هم مردم در یک نوع رخوت کاهلانه فرو رفته و بدون اینکه در پی تغییر شرایط باشند مشغول خودفروشی هستند و ترزا نیز به گواهی خود به کشور تنبل ها باز می گردد.....

/ 12 نظر / 42 بازدید
نمایش نظرات قبلی
همشهری کاوه

در ضمن به وقت ۲۰۰۰ دقیقه ای فیلم هم شاراه می کردی. وسطش یک ناهار هم خوردیم و باز هم اثری نکرد..... خداییش این اونی بابا رو حال کردی؟

خشايار

سلام خوشحالم که دوباره می نويسی

داريوش

درود بر شما دوست گرامی . فروش جدید ترین فیلم های روز دنیا . برای اطلاعات بیشتر به وبلاگ من سر بزنید .

امير پرويز

سلام مهدی عزيز ... خوبی ؟ ما که سواد فيلمی مون ضعيفه و از وبلاگت اونطور که بايد فيض نميبريم ... خوشحال ميشم منو تو نوشته هام با نظراتت راهنمايی کنی رفيق ... موفق باشی.

روزبه امین

مهدی عزيز سلام هميشه نوشته های خوب تو را می شود خواند . منتظر متن های جديدت هستم . با احترام - روزبه

پاکت

سلام متن ها و نقدهای شما هميشه برايم خواندنی بوده و هست اما شما خيلی کم کار شديد .

دانش

ممنون از تفسيرتون ...